Begroting: too little too late?

De regering wil de mensen in deze tijden van crisis vertrouwen, zekerheid en perspectief bieden. Daarom heeft ze een begroting opgesteld "die het ontluikend vertrouwen niet fnuikt en de fundamenten legt voor een duurzaam herstel". Dat heeft premier Herman Van Rompuy deze middag in de Kamer tijdens zijn beleidsverklaring gezegd.

Deze begroting heeft inderdaad haar verdiensten. Er is een gat van 3,3 miljard gedicht zonder burgers en ondernemers erg hard te treffen. Bovendien komen er enkele goede relancemaatregelen,  waaronder de BTW-verlaging voor de horeca,  stijgen de zelfstandigenpensioenen en bevestigt de regering  de  KMO’s als het kloppend hart van de economie.

Toch legt deze begroting  maar enkele steentjes van de fundamenten voor een duurzaam herstel . Een groot deel van de hete aardappel wordt doorgeschoven,... opnieuw.

Ik lees in de ABVV-reactie: "sociale achteruitgang is vermeden,.. maar hoelang nog?". Dat is een zeer terechte vraag, al denk ik dat we er iets verschillend mee bedoelen.

Wij zijn ervan overtuigd dat we de grenzen van de belastbaarheid van onze economie bereikt hebben. Verschuivingen zijn uiteraard mogelijk, maar nog meer dan al de helft van het BBP via allerhande belastingen herverdelen leidt tot immobilisme, tot afbouw van ondernemersschap,... dus tot het bakken van een kleinere taart en uiteindelijk dus tot minder inkomsten. Gevolg... een verdere verarming van onze staat  en sociale achteruitgang . 

Na deze federale besparing van 3,3 miljard euro moeten we nog altijd een gat van 15 miljard euro dichten.  Dit kan alleen meer door forse efficiëntiewinsten na te streven in de sociale zekerheid en in de overheidsdiensten. Zeker, een kleine basis daarvoor wordt al gelegd.

Maar het dreigt too little too late te zijn, net zoals met het generatiepact. Nochtans was en is er een sense of urgency . Het is verbazingwekkend dat die lijkt weg te ebben. We dreigen dit momentum te missen en dat zal ons de komende jaren veel geld kosten.