Het ACW predikt de afgunst

De reacties van onze vakbonden en van ACW (in haar taalgebruik vaak nog scherper dan haar eigen vakbond ACV) op de begroting en de regeerverklaring zijn unisono.

Hun oplossing voor de crisis en de stilaan en steeds sneller toeslaande vergrijzing is eenvoudig: meer belastingen op ondernemende mensen en meer staat.

Of anders gezegd: niet alleen de kosten van de sociale zekerheid fors omhoog, maar ook de kosten van de overheid of door overheid gesubsidiëerde diensten moeten omhoog.

Van efficiënter werken, meer doen met minder middelen kan geen sprake zijn. Althans niet bij de (mede) door deze organisaties "gecontroleerde" instellingen.

Met luide trom en in één adem wordt wel het omgekeerde verwacht van ondernemers en wordt bovendien geïnsinueerd dat ze minder belastingen betalen dan de doorsnee burger.

Bovendien kunnen ze het niet laten de voorbijgestreefde klassenstrijd nieuw leven in te blazen. Wie vermogend is moet maar meer belastingen betalen.

Dat betekent ook: "wie 40 jaar have en goed geriskeerd heeft, vaak zwarte sneeuw gezien heeft, geen vangnet daarvoor had, maar uiteindelijk succesvol is moet hiervoor stevig aangepakt worden".

In mijn woede om zoveel demagogie denk ik soms: "we geven ze wat ze vragen: weg met de ondernemers en ondernemende mensen". Dat ze dan maar eens aan den lijve ondervinden wat het verschil in welvaart en welzijn is voor iedereen in dit land, hoe de gepredikte afgunst leidt tot een nivellering naar beneden.

Of toch niet. Dat wil ik mijn kinderen niet aandoen. Dan liever aanvaarden dat mensen die risico nemen en succes hebben ook vermogend kunnen zijn. Omdat ik weet dat iedereen daar beter van wordt. Natuurlijk niet in gelijke mate. Maar liever dat dan ieder in gelijke mate in armoede.